Het avontuur loopt tegen het einde...

(Datum: 14 juli tot 18 augustus. De afgelopen tijd was het een drukte van belang, daarom pas nu de blog. Ook houden jullie foto's te goed. Kost teveel tijd om die nu bij te voegen.)

Hallo daar,

Het is alweer een tijd terug dat ik een blog geschreven heb…hoogste tijd voor een update.

Laat me beginnen met de volgende woorden:’’ maak mij, Heer, met uw wegen vertrouwd en leer mij u paden te gaan. Wijs mij de weg van uw waarheid en onderricht mij, want u bent de God die mij redt, op u blijf ik hopen, elke dag weer’’. Psalm 25: 4 Deze woorden betekende al veel voor mij in Nederland, maar hier hebben ze een nog diepere betekenis gekregen. Ik geloof dat alle mensen God in hun leven nodig hebben om tot het echte leven te komen. Ik ben ook (meer dan ooit) gaan beseffen dat ik God nodig heb. Maar dat er zoveel momenten zijn dat ik als ware de rug toekeer naar God en de wereld achternaloop. Vorige keer schreef ik over mijn moeilijke momenten hier in Spanje, daar ben ik gelukkig overheen! Doordat ik steeds beter leer om anders te gaan kijken. Al ben ik nog steeds vatbaar voor de verleidingen. Maar ik laat het niet meer mijn hele dag beheersen. Ik mag mijn blijdschap en hoop zoeken bij de levende God! God en zijn leiding zoeken is dagelijkse kost, want voordat ik het weet ben ik weer bij mezelf en mijn negativiteit.

Dit is wat ik eenieder van jullie gun en waar ik me voor in wil zetten! Dit gezegd hebbende wil ik je meenemen in de afgelopen tijd hier op het terrein.

Ik ben hier een lange tijd alleen geweest, wat ik vooral de laatste weken jammer heb gevonden, maar het is tegelijkertijd een training hoe ik daarop reageer. Nu is dezelfde vrouw uit Nederland er weer, die ook een maand geleden hier was.

Maar het duurt niet meer lang voordat het terrein gevuld is met mensen… Over een week komen er zo’n 50 gasten. Voor een spreekster uit Australië die lezingen komt geven over het lichaam, voeding en gezondheid. De mensen komen overal vandaan.  Ik ben heel benieuwd hoe het is om met zoveel mensen te zijn. Zeker nadat ik bijna drie maand (bijna) alleen ben geweest. Ook vraag ik me af hoe het gaat zijn om met zijn allen te moeten koken in een relatief kleine ruimte (voor 50 man) en drie douches te moeten delen. Na die tijd zal ik jullie bijpraten 😉 De lezingen lijken me super interessant, ik heb in de tijd dat ik hier mag zijn al veel mogen leren over de dingen waar ze over komt spreken, dus dit wordt de kers op de taart.

Voor nu ben ik veel op het terrein, ze zijn vier weken geleden begonnen aan de bouw van een natuurbad. De bouw gaat gestaag door en het doel is nog steeds dat het klaar is voordat de spreekster komt. Wat betekent dat ik er ook nog gebruik van kan gaan maken 😊 ik hoop het! Nu gaan we als we willen zwemmen naar de buren toe, maar het is toch wel heel fijn als het straks op het terrein kan. vooral met deze hete, de afgelopen weken zijn er al meerdere dagen tempraturen van over de 40 graden geweest… Sommige dagen kan ik het goed hebben, mits ik ook de schaduw op zoek, maar andere dagen lijk ik de warmte minder goed kwijt te kunnen en zit ik puffend en wachtend tot de avond voor mijn tent.

Ook zijn de voorbereidingen voor volgende week in volle gang: tenten opzetten, tenten inrichten, caravans gereed maken, buiten plekken creëren waar men kan zitten, de tent opzetten waar de lezingen zullen plaatsvinden en zorgen dat alle elektriciteit het doet.

Ondanks dat ik de afgelopen maand meer op het terrein was, omdat er dus veel werk te doen was. Heb ik wel een aantal keren kunnen zwemmen bij de buren of in een rivier. Vooral op die hele hete dagen was dat zo fijn! Naast het zwemmen bij de buren, ben ik vorige week zondag ook met twee gezinnen naar een rivier geweest hier verderop, waar we heerlijk gezwommen hebben. Ook heb ik vorige week met een gezin ontbeten in Carzorla. We aten een Spaans ontbijt: toast, met een tomatenmengsel en daaroverheen olijfolie, erg lekker!

Morgen (19 augustus) gaan we met elkaar en de gezinnen rondom een dag na Granada en gaan we de Alhambra bezichtigen, heel veel zin in. Een dag de toerist uithangen😊 Het maakt het extra bijzonder omdat het tijdens een telefoongesprek aan bod kwam met iemand. Zij zei: kan je daar niet heen een dag. Toen dacht ik van niet vanwege de werkzaamheden die nog gebeuren moesten. Maar de volgende dag kwam Lisette met de vraag: zou je mee willen na de Alhambra, want wij zijn aan kijken voor tickets…. Heu haha, dat is toch te toevallig... Het is zo toevallig dat ik niet geloof dat het toeval is, maar dat God het geleid heeft. Hij kent mijn hart en mijn verlangens, zoals David dat verwoordt in psalm 37:4 ‘Zoek je geluk bij de Heer, Hij zal geven wat je hart verlangt’. Dit vers van psalm 37 heb ik de afgelopen periode vaker in vervulling zien gaan. Als ik bijvoorbeeld sterk verlangde om even van het terrein af te gaan dan werd er door een van de buren een appje gestuurd wij gaan daar en daarheen, vind je het leuk om mee te gaan. Dat zijn allemaal knipogen van God! Het is maar aan de mens of we ze willen zien en of we God in alle, dus zelfs in de kleinste dingen betrekken. Want alleen kan Hij gaan spreken. Vraag God of Hij je opmerkzaam wil maken, voor zijn zegeningen. Je zult zien of althans dat leer ik nu zien dat God zoveel wil geven als we het vragen en daarna ook weer loslaten. Even een disclaimer: ik zeg nu niet dat alles waar ik God om vraag gebeurt, want dat is vaak niet zo. Een lied wat ik laatst tegenkwam gaat hierover: a better yes, van Travis Clark. https://www.youtube.com/watch?v=5V_Wf2Afx9I De moeite waard om eens te luisteren, met wat je net gelezen hebt in je achterhoofd. Het lied lijkt juist de disclaimer te verdedigen, maar voor mij was het een lied die mij enorm bemoedigde! Ik hoor er Gods grote liefde in terugkomen en als God dan een verlangen laat uitkomen dan zie ik dat als een nog grotere zegening.

Al met al is het tot nu toe weer een leerzame, goeie, soms uitdagende tijd geweest hier in Spanje. Nog twee weken om te genieten, te leren en te ontdekken en daarna is het avontuur hier op het terrein voorbij…een gek idee. Ergens kijk ik er echt al naar uit om terug te zijn in Nederland en velen van jullie weer face to face te ontmoeten, maar ook weer mijn eigen ritme te kunnen bepalen en mijn leven verder vorm te geven: ergens te gaan werken en toewerken naar een eigen woonplek. Tegelijkertijd zie ik er ook tegenop om straks terug te zijn, want dan zijn er geen dagelijkse bijbelstudies, wordt het een stuk lastiger om elke dag te zien wat de dag brengt (omdat je je vaste dingen hebt), heb ik niet meer de setting van hier, waarin je samenleeft en samen dingen onderneemt en worden de olijfvelden en de bergen weer ingewisseld voor weilanden en een vlak landschap.

Dus nu ga ik nog maar even goed genieten! Ik wens jou ook toe dat je mag genieten. Misschien ben je nog op vakantie of vier je thuis je vakantie, dan laat het een tijd van ontspanning zijn en een tijd waarin je dat doet waar je gewoonlijk geen tijd voor hebt. Als je alweer of nog steeds aan het werk bent, dan wil ik je zeggen: goed bezig! Ik daag je dan uit om in de komende twee weken een moment te pakken om datgene te doen waar je in je vakantie veel plezier van had…gewoon om die momenten van ontspanning te creëren. Kunnen jullie mij straks weer helpen om die momenten te pakken😉 Bovenal wens ik je Gods grote liefde toe en bid ik Zijn zegeningen over je uit!

Lieve groetjes uit Spanje!

Ps: dit is de laatste blog die ik schrijf in Spanje, als ik weer in Nederland ben schrijf ik een allerlaatste blog.