Opnieuw online...

Het is de afgelopen maanden stil geweest op de blog, daar komt nu verandering in. Laat me je meenemen…

Vandaag een jaar stapte ik vandaag het vliegtuig in onderweg naar Spanje. Ik had besloten om voor drie maanden een bijbelschool te gaan volgen. Wat een avontuur is dat geweest, met een traan, zweet, maar voor het overgrote gedeelte een lach. Toen ik vorig jaar besloot te gaan, was mijn toekomstperspectief vrij ellendig… Gestopt met de opleiding, geen zicht op werk en behoorlijk met mezelf in de knoop.

De maanden in Spanje waren zo verrijkend, door vele gesprekken, onderwijs, zelfreflecties, activiteiten, maar bovenal door Gods zegen heb ik mogen ontdekken dat ik meer dan datgene wat niet lukt, dat de gestopte studie geen eindpunt hoefde te zijn, maar leidde tot andere wegen. Dat God elke stap met me meewil lopen, zolang ik maar die toegang blijf verlenen.

Bij terugkomst ben ik solliciteren en ondanks dat daar ook een aantal obstakels in zaten, vertrouwde ik God en wist ik dat ik goed terecht zou komen! Midden oktober kreeg ik een baan aangeboden bij Sprank😊 ik ben hier aan de slag gegaan als persoonlijk begeleider op een groep met zeven bewoners die een licht verstandelijke beperking hebben. Mijn teamleidster is vanaf mijn sollicitatiegesprek heel mee- en ruimdenkend. Zo is mijn beperking geen bezwaar geweest en worden nu mijn diensten op maat gemaakt zodat ik geen lichamelijke zorg hoef te doen. Dit ervaar ik als zo’n zegen!

Voor mijn werk ben ik verhuisd naar Harderwijk en wouw de omgeving hier is zo mooi! Water, bos, hei en alles op fietsafstand. Niet alleen de omgeving is een cadeau, ook met mijn plek hier heb ik veel geluk gehad. Ik heb een zolderkamer, bij een alleenstaande vrouw in huis. Niet erg groot, maar wel knus.

Ik ervaarde de eerste maanden dat ik terug was van Spanje veel meer rust en dat mijn perspectief veranderd was. Waar ik eerder vooral naar de moeiten keek, had ik toen geleerd om te zien op de mogelijkheden. Maar ja een mens is in bepaalde dingen hardleers en zo is dit mijn zwakte. Na enkele maanden sloop de druk en het willen voldoen aan de verwachtingen van mensen er toch weer in. God was niet meer het middelpunt en begon geleidelijk aan zelf weer mijn boontjes te dopen.

Zo’n twee maanden geleden kwam dit besef en verlangde ik weer naar meer van God in mijn leven. Want ik ben er wel achter dat God alleen mij de vervulling kan geven die ik zo hard nodig heb. Maar tegelijkertijd is het eerlijke verhaal dat ik dit zie en dan mij wil uitstreken naar God en dit niet lukt. Open veel te weinig te bijbel, gebeden zijn meer routine dan levend en stil worden voor zijn stem is helemaal een opgave…Ik moest naar mezelf erkennen dat die vurige Anouck die in september teruggekomen was uit Spanje, was gedoofd tot een waakvlam. Waakvlammen geven net genoeg licht om de weg te vinden en je te beschermen tegen (grote) gevaren. Alleen zijn ze niet krachtig genoeg om weerstand te bieden tegen verleidingen die in eerste instantie onschuldig lijken en het comfort te bieden die nodig is om vertrouwend op Gods genade door het leven te gaan. Ik wil weer dat grote vuur zijn die haar kracht en vesting vindt bij Hem die het leven is. Ik verlang ernaar om mensen te inspireren en ze mogelijk zo bij God en zijn zoon Jezus Christus te brengen. Dit vraagt discipline, toewijding en overgave. Mezelf hieraan houden lukt niet. Dus zoek ik het op: SPANJE IK KOM ER OPNIEUW AAN! Jaahh, weer naar de bijbelschool (Yada studies) in Spanje. Dit keer geen drie maanden, maar een ruime week. Over anderhalve week stap ik het vliegtuig in en is er tijd voor God, stilte, ontmoetingen met de families daar, de schoonheid van de natuur en een nieuw commitment!

Het is super dat ik weer terug kan gaan en dat ik weet dat ik met open armen wordt ontvangen door Hugo en Lisette.

Ps: hou de blog in de gaten, voor meer😊 

Zegen en lieve groetjes,

Anouck